Увидел свет сборник «Белорусская кухня. Гастрономический путеводитель» — совместный историко-культурный проект минского издательства «РенессансПаблишинг» и историка белорусской кухни Алеся Белого.

Богато иллюстрированные и вдумчиво написанные очерки о 39 белорусских блюдах и продуктах и 8 традиционных напитках — ядро издания. Слоган проекта — «От истории к популярному!» — указывает на стремление составителей не просто ликвидировать белые пятна гастрономической культуры Беларуси, но и познакомить читателей, в первую очередь отечественных и зарубежных туристов, с теми местами, где полузабытые реалии национальной кухни возвратили к жизни наши современники – рестораторы, производители продуктов, владельцы агроусадеб.

Подробно о путеводителе можно прочитать здесь.

Карьеру повара Борис Буоннер начал в родной Франции, где поначалу он работал барменом и сомелье, а потом стал работать помощником, а затем и шеф-поваром ресторана.  Борис женился на белоруске и пять лет назад переехал в деревню Стражевичи на Витебщине.

Поначалу была идея выращивать гусей и делать фуа-гра, но постепенно кулинарные интересы Бориса переключились на улиток. Во Франции их едят так много, что в естественной среде они практически не встречаются, чего не скажешь о Беларуси.

Сейчас Борис участвует в региональных фестивалях со своим фудкортом и с удовольствием угощает белорусов изысками французской кухни.

Фирменный рецепт Бориса:

После дождя собрать улиток. Сложить их в пластиковую коробку, сделать отверстие для доступа воздуха. 7 дней улитки «очищаются».

Посыпать мукой и чабрецом. Тщательно вымыть и оставить на 1 месяц, в хорошо проветриваемом помещении.

Тщательно вымыть, очистить от раковин. Сложить в таз с соленой водой и как следует «размять» или, по словам Бориса, «сделать массаж».

Приготовить бульон: на 1 л воды 0,5 л белого вина, 1 морковь, 1 луковицу и 3 веточки чабреца. Варить улиток в этом бульоне в течение 3-4 часов на маленьком огне. Снять и оставить остывать на ночь.

Закатать в стерилизованные банки.

Делаем заправку: петрушка, чеснок, лук, соль. Берем раковинку улитки и кладем туда немного заправки, затем саму заранее подготовленную улитку, затем снова заправку и запекаем в духовом шкафу 10 минут.

И ву-аля! Можно наслаждаться!

По материалам телеканала Белсат

https://belsat.eu/programs/frantsuzski-kuhar-zbirae-slimakou-na-vitsebshchyne-retsept/

 

Гэты звычай вядомы ў беларускіх землях з XVI стагоддзя і злучаны з рамеснымі братэрствамі. Так, вінаробы супольна рабілі віно для Святой Эўхарыстыі, хлебаробы прыносілі хлябы для Праскамідыі, ткачы ткалі царкоўныя ўборы, а ў пчаляроў гэта выказалася ў вырабе вялікіх свечак, што прысвячаюцца тым ці іншым святым апекунам. Такія «пудовыя» свечкі бортніцкіх братэрстваў прыносілі ў царкву на дзень святога апекуна гэтага братэрства, а потым запальвалі гэтыя свечкі ў пэўныя моманты, на літургіі, на святыя святы.

Да нядаўняга часу традыцыя рабіць агульную свечку-ахвяру захоўвалася толькі ў мястэчку Лука на беларускім Палессі, аднак зараз ён стаў шырыцца па розных праваслаўных парафіях. Па ініцыятыве настаяцеля храма святога Іяана Папярэдніка пры музеі «Дудуткі» іерэя Дзіянісія Філімонава і дзякуючы актыўнаму ўдзелу Юр'я Шчогалева і Насенне Русаковіча ў Мінскай вобласці эстафету прынялі чальцы беларускага з'яднання пчаляроў.

У рамках сустрэчы адбылася канферэнцыя "Традыцыі Брацтваў на Беларусі. Рэцэпты і поспехі ў аднаўленні беларускага медаварэння" і дэгустацыя мядовых вінаў.

Пiтны мёд, які ўжывалі нашы продкі, — гэта зусім не "медавуха". Перш за ўсё таму, што яго вытворчасць — працэс доўгі. Мёд варыцца некалькі гадзін. Потым ставіцца на закісанне на 1—5 месяцаў, у залежнасці ад яго выгляду. Пасля напой асвятляецца, яго ставяць у склеп спець — у ідэале на два гады. Ставлены пiтны мёд, які рыхтуюць без варэння, спее і таго даўжэй. Мінімальны тэрмін захоўвання — восем з паловай гадоў. Аптымальны — 15 гадоў. Хоць раней, бывала, некаторыя мёду захоўваліся ў бочачцы па 40 гадоў! Пчаляры пакідалі іх у спадчыну дзецям, як стан: такая выпіўка была вельмі дарагой, яе маглі дазволіць сабе толькі вельмі багатыя людзі. Бочачкі з мёдам, які захоўвалі па 15—20 гадоў, галоўным чынам закопвалі праз пару дзён пасля народжанні дзіцяці з такім разлікам: калі прыйдзе час цацкаць вяселле, будзе чым гасцей частаваць. Фактычна, атрымваецца мядовае віно крэпасцю каля 14 градусаў.

 

Крынiцы: charter97.orgprichod.ru

Да фермера Міхаіла МАКЕЯ, які гаспадарыць на зэльвенскай зямлі, зранку збіраліся госці. Фермерская гаспадарка Макея налічвае 120 гектараў. Вырошчвае гародніну, збожжавыя, трымае вялікую гаспадарку — курэй, індыкоў, свіней, авечак. У тый жа час сям'я Макей — сапраўдная захавальніца традыцый і стварае ўнікальны турпрадукт.

Падзея ў аграсядзібе “Верас”, што належыць сям'і Макей, адбывалася незвычайная, ператвораная ў свята, галоўнае дзейства якога — разбіранне парсюка.

З раніцы паліцца печ, грэецца вада. Зрэшты, свіней калолі на поўню ці ў апошнюю квадру месяца. Макей увайшоў, што называецца, у вобраз прасцецкага вясковага Міхася, зусім не падобны да яго самога. Гаспадары на драўляных дошчачках выносілі сала, каб госці з’елі апошні кавалак і потым пасалілі свежае.

Прылюдны рытуал асвежавання — не выдумка зэльвенцаў. У чэшскіх рэстаранах, напрыклад, і цяпер запрашаюць на “вепржове ходы”, тым самым прыцягваючы ўвагу да сваёй харчэўні. Калісьці польскія рэстаратары на тэрыторыі Заходняй Беларусі таксама прымянялі гэты маркетынгавы ход.

Паслядоўнасць аперацый — залог бялюткага сала і чыстага мяса. У кожнай вёсцы ёсць свае адмысловыя майстры гэтай справы, якіх запрашаюць, калі надыходзіць пара свежыны, ледзь не ў кожны дом. Гэты рытуал нават збіраюцца ўнесці ў Спіс нематэрыяльнай спадчыны, бо традыцыя губляецца на вачах. Каля комплексаў і ферм забаронена трымаць свіней, таму спрадвечныя навыкі ўжо не патрэбныя, ніхто са старэйшых не вучыць дзяцей разбіраць парсюка.

Калолі свінню талакою — кум, дарослы сын, муж сястры, раней жа ўсе разам жылі. Калолі па чарзе ў радні, і праз месяц кожны родзіч зноў меў свежую скварку і каўбасы, якімі частавалі сваякі, успамінае Ірына Макей: “Таму калі шмат раздаеш, шмат і вяртаецца”. Аднак мясныя стравы — зусім не паўсядзённая ежа беларусаў.

Абавязкова была капуста ў розных відах — шыткаванка, квашаная цэлымі галоўкамі, агуркі. Нядаўна сям'я Макей дастала з возера адну бочку з саленнямі. У возеры да вясны ляжаць яшчэ чатыры такія. Кроп, часнык, хрэн, дубовы і парэчкавы ліст робяць агуркі духмянымі і хрусткімі.

Прэс-тур “Свежына ў Міхася” прайшоў 27-28 студзеня па зялёным маршруце згодна з праектам “Зэльвенскі дыярыуш: узмацненне партнёрства, развіцця крэатыўных ініцыятыў і адраджэння спадчыны”, які фінансуецца пасольствам ЗША ў Беларусі.

Па матэрыялах sb.by, ruralbelarus.by

 

8 студзеня 2018 гадоў ў сядзібе «Палескія традыцыі» традыцыйна, у сёмы раз, адзначаліся «Калядкі». На свята прыехалі многія гаспадары суседніх сядзібаў, турысты, мясцовыя жители.Первое, што ўбачылі госці аграсядзібы - прыгожа апранутая група людзей, з высока паднятай каляднай зоркай, з гармонікам і ўрачыстым спевам. Яны паважна падыходзілі да сядзібы. Відовішча вельмі рэдкае і вельмі прыгожае. Гэта быў народны калектыў «Хотисловяне» у касцюмах Маларыцкага строю, тканых вопратцы народнага майстра Сцепаніды Сцепанюк. Яны - сапраўдныя збіральнікі, захавальнікі і выканаўцы калядных песень і віншаванняў.

Нацыянальныя касцюмы, калядныя абрады і песні, традыцыйныя стравы беларускай кухні, прыгатаваныя ў печы, - усё ў гэты дзень дзівіла ўяўленне. Сярод страў былі прадстаўлены рэгіянальныя дэлікатэсы, многія з якіх унікальныя: калядная куцця; каша іх печы з пшаніцы са скваркамі-выжарками); традыцыйны хатні хлеб з насеннем лёну, сланечніка; мясная нарэзка (хатняя каўбаса, бужаніну, бачок) - усё прыгатаванае ў печы, падаецца з хрэнам; квашаніна з трох відаў мяса - усё хатняе (свініна, ялавічына, курыца); «Карысная талерка» з хатнімі квашаннем (капуста. Агуркі); тушеные рабрынкі з печы, хатнія каўбаскі з печы, галубцы з трох відаў мяса (свініна, ялавічына, курыца); абсмаленыя і тушеные ў печы; грыбы тушеные ў смятане ў збанках з печы; клёцкі традыцыйныя; прасяная каша на гарбузу са сліўкамі; аўсянай кісель з малінавым сіропам і марозівам; печаныя яблыкі з сухафруктамі, мёдам і кунжутам.

Усе стравы - унікальныя. Гаспадыня Ніна Никитична Главацкая гатова падзяліцца рэцэптамі. Дзякуючы такім людзям як Ніна некаторыя беларускія звычаі і абрады ўсё яшчэ не перайшлі ў разрад гісторыі, а жывуць, гарманічна упісваючыся ў сучасную рэальнасць. Ёсць гаспадары аграсядзібаў і фермеры, якія з'яўляюцца носьбітамі беларускіх традыцый і побыту - усяго таго, чым па праву можа ганарыцца наша беларуская зямля. Шчыра спадзяемся, што такія сустрэчы стануць добрай традыцыяй у аграэкатурызме Беларусі.