Да фермера Міхаіла МАКЕЯ, які гаспадарыць на зэльвенскай зямлі, зранку збіраліся госці. Фермерская гаспадарка Макея налічвае 120 гектараў. Вырошчвае гародніну, збожжавыя, трымае вялікую гаспадарку — курэй, індыкоў, свіней, авечак. У тый жа час сям'я Макей — сапраўдная захавальніца традыцый і стварае ўнікальны турпрадукт.

Падзея ў аграсядзібе “Верас”, што належыць сям'і Макей, адбывалася незвычайная, ператвораная ў свята, галоўнае дзейства якога — разбіранне парсюка.

З раніцы паліцца печ, грэецца вада. Зрэшты, свіней калолі на поўню ці ў апошнюю квадру месяца. Макей увайшоў, што называецца, у вобраз прасцецкага вясковага Міхася, зусім не падобны да яго самога. Гаспадары на драўляных дошчачках выносілі сала, каб госці з’елі апошні кавалак і потым пасалілі свежае.

Прылюдны рытуал асвежавання — не выдумка зэльвенцаў. У чэшскіх рэстаранах, напрыклад, і цяпер запрашаюць на “вепржове ходы”, тым самым прыцягваючы ўвагу да сваёй харчэўні. Калісьці польскія рэстаратары на тэрыторыі Заходняй Беларусі таксама прымянялі гэты маркетынгавы ход.

Паслядоўнасць аперацый — залог бялюткага сала і чыстага мяса. У кожнай вёсцы ёсць свае адмысловыя майстры гэтай справы, якіх запрашаюць, калі надыходзіць пара свежыны, ледзь не ў кожны дом. Гэты рытуал нават збіраюцца ўнесці ў Спіс нематэрыяльнай спадчыны, бо традыцыя губляецца на вачах. Каля комплексаў і ферм забаронена трымаць свіней, таму спрадвечныя навыкі ўжо не патрэбныя, ніхто са старэйшых не вучыць дзяцей разбіраць парсюка.

Калолі свінню талакою — кум, дарослы сын, муж сястры, раней жа ўсе разам жылі. Калолі па чарзе ў радні, і праз месяц кожны родзіч зноў меў свежую скварку і каўбасы, якімі частавалі сваякі, успамінае Ірына Макей: “Таму калі шмат раздаеш, шмат і вяртаецца”. Аднак мясныя стравы — зусім не паўсядзённая ежа беларусаў.

Абавязкова была капуста ў розных відах — шыткаванка, квашаная цэлымі галоўкамі, агуркі. Нядаўна сям'я Макей дастала з возера адну бочку з саленнямі. У возеры да вясны ляжаць яшчэ чатыры такія. Кроп, часнык, хрэн, дубовы і парэчкавы ліст робяць агуркі духмянымі і хрусткімі.

Прэс-тур “Свежына ў Міхася” прайшоў 27-28 студзеня па зялёным маршруце згодна з праектам “Зэльвенскі дыярыуш: узмацненне партнёрства, развіцця крэатыўных ініцыятыў і адраджэння спадчыны”, які фінансуецца пасольствам ЗША ў Беларусі.

Па матэрыялах sb.by, ruralbelarus.by

 

Гэты звычай вядомы ў беларускіх землях з XVI стагоддзя і злучаны з рамеснымі братэрствамі. Так, вінаробы супольна рабілі віно для Святой Эўхарыстыі, хлебаробы прыносілі хлябы для Праскамідыі, ткачы ткалі царкоўныя ўборы, а ў пчаляроў гэта выказалася ў вырабе вялікіх свечак, што прысвячаюцца тым ці іншым святым апекунам. Такія «пудовыя» свечкі бортніцкіх братэрстваў прыносілі ў царкву на дзень святога апекуна гэтага братэрства, а потым запальвалі гэтыя свечкі ў пэўныя моманты, на літургіі, на святыя святы.

Да нядаўняга часу традыцыя рабіць агульную свечку-ахвяру захоўвалася толькі ў мястэчку Лука на беларускім Палессі, аднак зараз ён стаў шырыцца па розных праваслаўных парафіях. Па ініцыятыве настаяцеля храма святога Іяана Папярэдніка пры музеі «Дудуткі» іерэя Дзіянісія Філімонава і дзякуючы актыўнаму ўдзелу Юр'я Шчогалева і Насенне Русаковіча ў Мінскай вобласці эстафету прынялі чальцы беларускага з'яднання пчаляроў.

У рамках сустрэчы адбылася канферэнцыя "Традыцыі Брацтваў на Беларусі. Рэцэпты і поспехі ў аднаўленні беларускага медаварэння" і дэгустацыя мядовых вінаў.

Пiтны мёд, які ўжывалі нашы продкі, — гэта зусім не "медавуха". Перш за ўсё таму, што яго вытворчасць — працэс доўгі. Мёд варыцца некалькі гадзін. Потым ставіцца на закісанне на 1—5 месяцаў, у залежнасці ад яго выгляду. Пасля напой асвятляецца, яго ставяць у склеп спець — у ідэале на два гады. Ставлены пiтны мёд, які рыхтуюць без варэння, спее і таго даўжэй. Мінімальны тэрмін захоўвання — восем з паловай гадоў. Аптымальны — 15 гадоў. Хоць раней, бывала, некаторыя мёду захоўваліся ў бочачцы па 40 гадоў! Пчаляры пакідалі іх у спадчыну дзецям, як стан: такая выпіўка была вельмі дарагой, яе маглі дазволіць сабе толькі вельмі багатыя людзі. Бочачкі з мёдам, які захоўвалі па 15—20 гадоў, галоўным чынам закопвалі праз пару дзён пасля народжанні дзіцяці з такім разлікам: калі прыйдзе час цацкаць вяселле, будзе чым гасцей частаваць. Фактычна, атрымваецца мядовае віно крэпасцю каля 14 градусаў.

 

Крынiцы: charter97.orgprichod.ru

14-17 лістапада ў Мінску традыцыйна пройдзе самае знакавая падзея года для харчовай індустрыі - PRODEXPO. На адной пляцоўцы сустрэнуцца ключавыя гульцы рынку - вытворцы, прадаўцы, спажыўцы з 15 краін.


У лістападзе Футбольны манеж горада Мінска ператворыцца ў сапраўдны прадуктовы рай, дзе кожны зможа знайсці для сябе занятак па інтарэсах: бізнесмены і вытворцы - выгадныя кантракты, прадстаўнікі міністэрстваў - зваротную сувязь з бізнесам, наведвальнікі - дзесяткі майстар-класаў і мноства прысмакаў.

На працягу чатырох дзён вядучыя вытворцы прадуктаў харчавання будуць прэзентаваць свае тавары, праводзіць дэгустацыі і конкурсы, знаёміць усіх жадаючых са сваімі навінкамі.

Акрамя велізарнай колькасці прадуктаў з розных краін свету ў рамках PRODEXPO пройдзе дзелавая праграма, дзе будуць абмяркоўвацца праблемы і перспектывы развіцця рынку харчовай індустрыі і дыскусіі паміж беларускім рытэйлам і вытворцамі.

 Крыніца: slowfood.by

8 студзеня 2018 гадоў ў сядзібе «Палескія традыцыі» традыцыйна, у сёмы раз, адзначаліся «Калядкі». На свята прыехалі многія гаспадары суседніх сядзібаў, турысты, мясцовыя жители.Первое, што ўбачылі госці аграсядзібы - прыгожа апранутая група людзей, з высока паднятай каляднай зоркай, з гармонікам і ўрачыстым спевам. Яны паважна падыходзілі да сядзібы. Відовішча вельмі рэдкае і вельмі прыгожае. Гэта быў народны калектыў «Хотисловяне» у касцюмах Маларыцкага строю, тканых вопратцы народнага майстра Сцепаніды Сцепанюк. Яны - сапраўдныя збіральнікі, захавальнікі і выканаўцы калядных песень і віншаванняў.

Нацыянальныя касцюмы, калядныя абрады і песні, традыцыйныя стравы беларускай кухні, прыгатаваныя ў печы, - усё ў гэты дзень дзівіла ўяўленне. Сярод страў былі прадстаўлены рэгіянальныя дэлікатэсы, многія з якіх унікальныя: калядная куцця; каша іх печы з пшаніцы са скваркамі-выжарками); традыцыйны хатні хлеб з насеннем лёну, сланечніка; мясная нарэзка (хатняя каўбаса, бужаніну, бачок) - усё прыгатаванае ў печы, падаецца з хрэнам; квашаніна з трох відаў мяса - усё хатняе (свініна, ялавічына, курыца); «Карысная талерка» з хатнімі квашаннем (капуста. Агуркі); тушеные рабрынкі з печы, хатнія каўбаскі з печы, галубцы з трох відаў мяса (свініна, ялавічына, курыца); абсмаленыя і тушеные ў печы; грыбы тушеные ў смятане ў збанках з печы; клёцкі традыцыйныя; прасяная каша на гарбузу са сліўкамі; аўсянай кісель з малінавым сіропам і марозівам; печаныя яблыкі з сухафруктамі, мёдам і кунжутам.

Усе стравы - унікальныя. Гаспадыня Ніна Никитична Главацкая гатова падзяліцца рэцэптамі. Дзякуючы такім людзям як Ніна некаторыя беларускія звычаі і абрады ўсё яшчэ не перайшлі ў разрад гісторыі, а жывуць, гарманічна упісваючыся ў сучасную рэальнасць. Ёсць гаспадары аграсядзібаў і фермеры, якія з'яўляюцца носьбітамі беларускіх традыцый і побыту - усяго таго, чым па праву можа ганарыцца наша беларуская зямля. Шчыра спадзяемся, што такія сустрэчы стануць добрай традыцыяй у аграэкатурызме Беларусі.

 

28 кастрычніка Клуб аматараў рэгіянальнай аўтэнтычнай кухні К.А.Р.А.К запрашае на кулінарныя спатканьні “Капыцікі-2017” на аграсядзібе Засьцянак Скрыплеў

Традыцыйныя штогоднія кулінарныя спатканьні “Капыцікі” прысвечаныя аднаўленню і папулярызацыі традыцыйных смакаў нашай Бацькаўшчыны. Удзельнікі і госьці спатканняў маюць унікальную магчымасць дэгустацыі традыцыйнай рэгіянальнай кухні нашага краю!
Навіна гэтага году – прэзэнтацыя Паляўнічай кухні.

ПРАГРАМА
12.00 – заезд гасцей фестывалю
12.00 – 13.30 – суседзкі кірмаш. Магчымасць набыць прадукты ўласных гаспадарак (садавіна, гародніна, мяса, малочныя вырабы і інш. З падворкаў суседзяў ікулінарныя прапановы аграсядзібаў рэгіёну)
13.30 16.00 – застолле – дэгустацыя, прэзэнтацыя аўтараў страваў, тлумачэнні па момантах гатавання.
16.00 – аб’яўленне пераможцы конкурсу “Смак свайго краю”
16.00 – 18.00 – музычна- танцавальная праграма. Традыцыйныя танцы, музыка і спевы рэгіёну.

Кошт кулінарнай карты (сесьці за капыцкі стол) – 40 руб

Сябры клуба КАРАК – 30 руб